تراژدی جنایت واقعی

چهار مرد گناهکار و داستان‌هایی که ما را تعریف می‌کنند

جان جِی. لنن (John J. Lennon)

مترجم: علی میره ای

نامزد جایزهٔ انتخابی گودریدز برای «غیرداستانیِ محبوبِ خوانندگان» (2025)

در سال 2001 (۱۳۸۰)، جان جی. لنن مردی را در یکی از خیابان‌های بروکلین کشت. اکنون او روزنامه‌نگاری است که از پشت میله‌ها کار می‌کند و می‌کوشد تمام آنچه رخ داده را برای خود معنا کند.

«تراژدی جنایت واقعی» روایت روزنامه‌نگارانهٔ اول‌شخص از زندگی چهار مردی است که مرتکب قتل شده‌اند ــ نوشتهٔ مردی که خود مرتکب قتل شده است. لنن با حکم ۲۸ سال تا حبس ابد وارد سیستم زندان نیویورک شد، اما پس از آنکه قدم در کارگاه نویسندگی زندان «آتیکا» (Attica Correctional Facility) گذاشت، تمام زندگی‌اش تغییر کرد. او از دل بندها و محوطهٔ زندان گزارش می‌نویسد و شیفتگی ما به «جنایت واقعی» را به چالش می‌کشد، با روایت کامل زندگی مردانی که اکنون به‌خاطر جان‌هایی که گرفته‌اند دوران محکومیت را می‌گذرانند.

این مردان از پس‌زمینه‌هایی کاملاً متفاوت می‌آیند ــ رابرت چِیمبِرز (Robert Chambers)، یک جوان مرفهِ منهتنی که به چهرهٔ مشهور ژانرِ جنایت واقعی تبدیل شد؛ میلتون ای. جونز (Milton E. Jones)، نوجوان هفده‌ساله‌ای که از یک سرقت ساده به‌سوی چیزی بسیار تاریک‌تر سوق داده شد؛ و مایکل شِین هِیل (Michael Shane Hale)، مردی همجنس‌گرا که در یک «جنایت از سرِ شور عاطفی» گرفتار شد ــ و همهٔ آنها در جست‌وجوی معنا و رستگاری پشت میله‌ها هستند. گزارش‌های لنن با داستان خودش درهم‌تنیده است: از جوانی که مجذوب فرهنگ گنگستری نیویورک شد تا روزنامه‌نگاری زندانی که مورد تحسین قرار گرفت. همان میل در زندگی هر چهار نفر طنین دارد: اینکه بیش از «یک قاتل» باشند.

این کتاب که نخستین اثر از نوع خود در حوزهٔ روزنامه‌نگاری زندانِ غوطه‌ور (immersive prison journalism) است، پرسش‌های اساسی‌ای مطرح می‌کند دربارهٔ داستان‌هایی که تعریف می‌کنیم و اینکه چه کسانی حق دارند آنها را روایت کنند. چه حقیقت بنیادی‌ای را از دست می‌دهیم وقتی تمام آنچه پیش از یک عملِ خشونت‌بارِ غیرقابل‌تصور رخ داده را در نظر نمی‌گیریم؟ و پس از آنکه درِ سلول قفل می‌شود، بر سر محکومان چه می‌آید؟